Wereldmenu

Omdat we inmiddels al weer bijna twee maanden thuis zijn en we allebei een jaartje op de teller mogen bijschrijven, gaven we zaterdag een klein feestje. Traditiegetrouw was het rond etenstijd het drukst en konden we gewoon op tijd naar bed. De tijden dat we tot diep in de nacht feestten ligt toch wel achter ons. Alhoewel, achter de visite vooral.

Maar goed, we hebben een menuutje gemaakt met gerechten uit alle landen waar we geweest zijn. Sommige recepten zijn echte blijvertjes, anderen waren leuk voor een keer. In ieder geval heb ik me lekker mogen uitleven in de keuken zonder daarna een marathon te hoeven lopen om alle calorieën weer een beetje te compenseren.

In de komende tijd dus wat blogjes over ons feestmenu

Whoopie pies

Een fijne verwennerij in Amerika is de Whoopie pie. Vooral de amish en de menonieten maken die. Amish zijn zwaar gelovige mensen die geen elektriciteit hebben en zich met paard en wagen verplaatsen. Heel bijzonder om te zien. Wij dachten dat ze die karretjes voor de toeristen hadden. Beetje zoals de Volendamse klederdracht. Maar als het tijd is om de kids uit school te halen, sterft het van de koetsjes op de weg.

De menonieten zijn ook heel gelovig, maar hebben nog wel stroom thuis en ze mogen muziek luisteren. Gelukkig maar, want wij zijn een keer gestrand met de camper en bij een garage van menonieten terecht gekomen. En een camper van zeven meter met de hand omhoog takelen wordt toch een lastig verhaal... Meneer repareerde de camper en mevrouw deed de administratie en verkocht dus whoopie pies. Het zijn soort cakejes met een roomvullig er tussen. 

Je hebt heel veel verschillende smaken, bijvoorbeeld chocola met munt vulling, bosbessen met room en deze red velvet. Ik heb ze zelf nog niet gemaakt, maar dat gaat zeker een keer gebeuren. In ieder geval iets dat ik heb geproefd onderweg en nog nooit eerder had gezien.

De vieste hamburger ooit

heb ik gegeten in Batavia, New York. Ja sinds ik in de de States ben geweest zet ik overal de staat achter. Voor het geval iemand ineens 3500 km verderop staat:-)

We hadden de hele dag gereden, een klapband gehad op de snelweg waardoor de hele zijkant van de camper er af vloog en we hadden honger. Vooral dat laatste is heel slecht voor de humeuren van mij en mijn meneer. We stopten bij een alleraardigste diner, de Polk a Dot. Zie hier een van internet gepikte foto. Ziet er leuk uit toch?

Maar goed, wij hadden dus trek en bestelden de hamburger plate. In Amerika moet je goede burgers kunnen eten, toch? Ja dat dachten wij ook, en dat weten we nu ook. Alleen moet je daarvoor niet in de Polk a Dot zijn! Het waren van die vieze hamburgers met frikandelsmaak die je hier ook in de vriezer kunt kopen. Met twee sneetjes wit brood en drie soep-opschep-lepels ranzige jus over de toch al kleffe patat. Omdat we honger hadden hebben we het naar binnen geschoven, maar ik zou het zeker nooit meer doen!

Trouwens, de mevrouw die de jus er op schepte was net als Obelix in een ketel gevallen. Niet met toverdrank, maar met jus. Ze was net zo rond, alleen iets minder sterk denk ik...

Lemon merengue taart

Ik ben dol op citroentaartjes en toen ik van de week bij masterchef USA een afvalproef zag waarin ze een lemon-merengue-pie moesten maken, begon het te kriebelen. Ik heb deze al eerder in het groot gemaakt en die was heerlijk. Deze keer heb ik kleine taartjes gemaakt. Makkelijk om te delen, met bijvoorbeeld verhuizende nichtjes.

Het was duidelijk dat ik al een tijdje niks gebakken had, want ik moest het recept voor het deeg opzoeken. Op de een of andere manier had ik de verhoudingen niet goed gedaan. Komt vast doordat ik eetlepels boter nooit goed kan inschatten. Resultaat, veel te veel boter waardoor mijn vormpjes met stukjes bekleed werden en de randen inzakten.

De lemoncurd en de merengue gingen wel goed gelukkig. Mijn taartjes kwamen een beetje brokkelig uit de vorm en smaakten fantastisch! Alleen had ik, weer een beginnersfoutje, twee taartjes in de vorm in de koelkast gezet. En als dan de boter weer stolt, krijg je hem nooit van zn-lang-zal-ze-leven meer uit de vorm. Toen ze maar au bain marie een beetje opgewarmd en jawel, ze kwamen er zonder morren uit!

Je keuken, of in ieder geval de mijne, ziet er na afloop uit als een slagveld, maar dat ben je al lang vergeten als je je tanden in een taartje zet.

Ik ben er weer!

Na tien maanden genieten, lekker eten en jammergenoeg ook ziek zijn, ben ik weer in Nederland. De keuken is weer orde en het lekkere eten vliegt er uit. Niet echt blogmateriaal nog, maar wel lekkere visbouillon, runderbouillon en verse pasta. Ik ben dan ook weer vast van plan om regelmatig blogjes te schrijven over wat ik hier aan het kokkerellen ben, maar ook over het heerlijk eten dat ik onderweg gegeten heb.

Vaste respondent op reis

Ik ga op wereldreis! Nou ja ik, mijn man en ik. Na jaren van plannen, sparen, dromen en lijstjes maken, gaat het nu echt gebeuren. Op 30 april vertrekken we voor een jaar naar verre oorden. Ons huis is inmiddels tijdelijk verhuurd. Daardoor heb ik even geen eigen keuken, had ik heel weinig tijd en zijn al mijn kookboeken in de opslag verdwenen. (Die waren wel ongeveer het laatste wat ik ingepakt heb overigens, tot grote ergernis van meneer die wilde dat ook de keuken werd ingepakt) Daardoor dus ook minder blogs dan je gewend was.

Hoe nu verder?
Komend jaar gaat eten zo mogelijk een nog grotere rol in mijn leven spelen. Ik heb al een hele lijst met dingen die ik wil eten: lama en cavia in Zuid Amerika, maple sirup in Canada, heel veel curry in India en Sri Lanka, eland, rendier, bizon, noem maar op. Mijn plan is om heel veel te proeven, heel veel inspiratie op te doen en te bedenken wat ik 'met de rest van mijn leven wil'. Iets met communicatie en eten, maar wat? Ik zou het niet weten...

Voor alle mensen thuis hebben we een reisblog, vincent-ilse.reismee.nl. Dat zal uiteraard ook over eten gaan, maar ook over andere dingen die we meemaken. Ik probeer wel tijd vrij te maken om ook hier af en toe nog een blog te posten, maar ik kan niets beloven. Als ik weer terug kom, ben ik zeer waarschijnlijk nog even werkloos, dus dan beloof ik dat ik de schade zal inhalen.

Citroen souffle

Toetjes vind ik heerlijjk. Citroen vind ik heerlijk. En souffle altijd spannend, maar ook heerlijk. De citroensouffle is dan een fijn toetje als je mij bent. Grappig hoe een paar cm smurrie toch na even in de oven 2 keer zo groot wordt en verandert in een luchtig citroen kussentje. Hoewel mijn meneer en vaste proefpersoon soufflees omschrijft als gebakken lucht, gaan ze er toch iedere keer weer in als zoete koek:-)