Restaurant De Engel

Terwijl, mijn meneer en ik, aan het genieten waren van een wereldreis, pasten mijn mama en haar meneer op onze Joep (dikke rode jeweetwel-kater). Ook als er problemen zouden zijn met de huurder (niet gebeurd) of de post (meer dan genoeg te doen), zouden zij daar een oplossing voor verzinnen. Al deze verantwoordelijkheid wilden we belonen. En wel met een etentje. Daar houden we zelf ook wel van.

Zomerstop
Het plan was om naar restaurant Kip te gaan. Daar hebben we al een keer gesmuld met ons tweetjes en dat wilden we best herhalen. Helaas was Kip gesloten wegens vakantie. Die zelfde boodschap kwamen we ook tegen op de websites van een heleboel andere Franse restaurants in de buurt. Uiteindelijk vonden we restaurant De Engel op de Eendrachtsweg. Website om van te watertanden en open!

Hemels gegeten
De chef en de sous-chef waren met zijn tweetjes. Naast het klaarmaken van heerlijk eten, verzorgden ze ook de bediening. Wat ik dan weer heel leuk vind. Zo kun je de mensen die je lekkere eten klaarmaken meteen vertellen wat je er van vindt. Een gazpacho van geroosterde groenten, huisgerookte zalm met gamba en zomerse couscous, sukade met aardappeltjes en groenten en natuurlijk een heerlijke jus. Als afsluiter een creme brulee, vanille ijs met praline en aardbeien. Kortom, wij hebben genoten!

Heel blij met mijn voorgerecht

Nog een overeenkomst
Chef Lars en ik hebben nog iets gemeenschappelijk. Hij heeft meegedaan met een kookprogramma van Herman den Blijker en gewonnen. Ik heb meegedaan met de 'passie voor eten' van Herman (daar heb ik het filmpje van de keukenprinses voor gemaakt). Voor mij geen hoofdprijs, maar wel een mooi gesigneerd kookboek en natuurlijk een heleboel pret met het maken van het filmpje.

De keukenprinses in actie

Nieuw-Zeelandse spinazie

In de kas van mijn papa groeit de Nieuw-Zeelandse spinazie als de spreekwoordelijke kool. Zelf zou ik niet bedacht hebben dat het een eetbaar plantje was als je het zo ziet. Maar omdat het in de kas stond en ik de instructie had gehad 'me klem te eten aan spinazie omdat het zo hard groeit' heb ik een heleboel van deze plantjes afgeknipt en mee naar huis genomen.

Je bent even bezig om alle blaadjes er af te trekken, maar dan heb je wel wat. Deze spinazie slinkt minder dan gewone en blijft wat steviger. Je hebt dus zowaar een prakkie om op te kouwen. Er moet wel wat meer zout in, want het smaakt minder sterk dan de gewone spinazie. Even goed wassen, want zo vers van het land en onbespoten komen er wel eens lifters mee.

Oh ja, die madame Jeanette

Na veel te lang heb ik weer mijn Indiase kookboeken uit de kast getrokken. Deze keer een vegetarische biryani met kikkererwten, munt en koriander; mijn favoriete tomatenchutney en butter chicken.

Nu was ik alleen weer vergeten hoe heet die madame Jeannetjes (peper) zijn. Ze klinken wel heel aardig en vriendelijk toch? Nou schijn bedriegt... Ik had in plaats van vier groene chili pepers maar een Jeanetje gedaan. Dat ze heel heet zijn om te eten had ik onthouden. Alleen het snijden van die rotdingen is ook een dingetje. Je moet direct je handen grondig met zeep wassen na het snijden. Anders krijg je na een uur of wat spijt. En dan is het te laat. Dan zit je net als ik een halve dag met brandende handen.

Maar als je dan alles klaar hebt en je mag het lekker opsmikkelen, ben je dat ook wel weer vergeten.

Die is 'ie dan

de tuin van papa. Tijdens zijn vakantie hebben wij er een paar dagen op gepast. De kas water geven, bonen plukken, aardbeien in overvloed, Nieuw-Zeelandse spinazie, rucola, bietjes, augurken, noem maar op. Het is een hoop werk, maar ik vind het wel leuk werk. En ik hou natuurlijk van verse ingrediënten. Jammer genoeg is de rabarber in ruste dit jaar. Want rabarber vind ik ook altijd heel lekker.

Van de tuin hebben we ook augurk meegenomen en die ga ik proberen in te leggen. Over twee maanden maak ik de potten open en hoor je of het gelukt is...

Groentesoepje uit de tuin van papa

De volkstuin van mijn papa zorgt regelmatig voor verse groenten bij ons. 's Morgens in de tuin, 's avonds bij mij in de pan. Van restjes groenten trek ik vaak bouillon voordat ze verrotten. Met heerlijke verse prei, uien, maggie en peterselie en worteltjes van de markt heb je dan een lekker vers groentesoepje. Prima lichte maaltijd voor een zomers dag.

Kipfilet met portsaus

En jawel, daar is weer een Julia Child recept. Maar eerst wil ik nog iets heel gaafs vertellen over Julia Child. Nou ja, over mij in de keuken van Julia Child!

Een kijkje in de keuken

Als je ooit in Washington DC bent, en je houdt net zo veel van Julia's recepten als ik, stap dan eens naar binnen bij het National Museum of National History. Kost niets en .... ze hebben de originele keuken van Julia in het museum! Als een kind in een snoepwinkel liep ik te drentelen door de expositie. Fantastisch!

Een beetje een duistere foto, maar je ziet de keuken wel goed. En daar gaat het om

Een hapje uit de keuken

Het recept van deze keer is de kipfilet uit de oven met portsaus. Je kipfiletje gaat in de oven met wat citroen, zout en peper en je serveert het met een heerlijke, romige portsaus. Wel even opletten dat de kipfilets van 2014 volgens mij wat groter dan die van Julia's tijd. Hij moest namelijk veel langer dan in het recept stond. Ik hou ook wel van een lekker sappig kippetje, maar sappig-omdat-ie-gewoon-niet-gaar-is, is gewoon een heel slecht plan!

Een raar aardbeientoetje

Ik hou wel van experimenteren. Als ik een recept zie en denk 'hé dat is gek', dan wil ik dat ook maken. Heel raar zo als dat werkt in mijn hoofd. Dat was wel precies water er gebeurde toen ik dit recept tegenkwam. Taartje van aardbeien in pepergelei Soms is het resultaat verrassend lekker. Soms denk je met een hap in je mond 'dit is inderdaad gek'.

Op een dag dat mijn lieve meneer voetbal zat te kijken en ik daar (alweer) geen zin in had, pakte ik mijn ingredienten bij elkaar en ging aan de slag. Nu weet ik al lang dat de foto's bij een recept niet echt zijn. We worden genept bij het leven, want die dingen op de foto kun je helemaal niet eten. Die zijn van behangplakjes, purschuim en ander synthetisch materiaal. En toch blijf ik teleurgesteld als mijn baksel er niet op lijkt. Zo had het dus moeten worden:

En zo werd het:

Oeps
De mensen van de fotostudio hebben echt geen gemalen peper in hun toetje gedaan! Dat ziet er namelijk gewoon vies uit. En tussen je kiezen is het ook al niet fijn. Mijn tweede poging viel hopeloos uit elkaar waardoor die een soort ruïne werd. Ik had mijn chocola blijkbaar al een keer opgegeten, want nergens was meer chocola te bekennen in huis. Dan maar hagelslag smelten. Dat is dus ook al geen chocola! Hagelslag smelt namelijk niet! Het oh zo makkelijk zelf te maken spuitzakje, is helemaal niet makkelijk en valt uit elkaar als je er te lang naar kijkt.

Kortom, er zijn een heleboel redenen waarom dit toetje er zo uit kwam te zien nadat ik er mee klaar was. Er komt geen tweede keer want ik vond het ook nog eens niet lekker. Dikke vette oeps dus...